เปเป้ซังแม่มู๋ผู้เดียวดาย
หนาวเจ้าเอย เมื่อไหร่ จะผ่านพ้น
ข้าเป็นคน ช่างหนาว มือเย็นสั่น
แม้กายหนาว ข้าทน ได้หลายวัน
แต่ใจมัน ช่างหนาวเหน็บ เกินเยียวยา
อาจเป็นเพราะ ฤดู ผันหมุนเวียน
ใจคนเปลี่ยน ตามเวลา ยากจักหา
คนมีใจ มั่นคงดัง อาทิตยา
ชั่วดินฟ้า มั่นคง ไม่เปลี่ยนแปร
ใจคนเรา เดี๋ยวนี้ มันมากล้น
เหมือนดั่งคน คลุกเคล้าตาม กาลกระแส
คละคลุ้งเคล้า เบียดเบียน ไม่เชือนแช
กระทั้งแม้ แต่ธรรม ยังยากเยียว
จะมีไหม ใครสักคน ที่คงมั่น
ไม่แปรผัน เมื่อมาร มาข้องเกี่ยว
ไม่เฉไฉ รักจริง รักคนเดียว
ที่ไม่เทียว เลื้อยเลาะ เกาะกามา
หากว่ามี ใครคนนั้น ก็คงดี
ใจคงหนี ความหนาว ไปซุกหา
ความซื่อสัตย์ อบอุ่น ที่ร้างลา
ท
1181
12
0
หน้าส่วนตัว
