รพินทร์พลันหันหน้ามองมาเห็น มันยืนเด่นกลางดงพงรกหนา ใบหูแหว่งแกว่งงวงชูควงมา งาข้างขวาค่อนยาวลงสาวดิน เขาฉับพลันลั่นไกใส่ไม่ยั้ง แต่ช้างพังพุ่งบังดั่งก้อนหิน นางล้มคว่ำคะมำหงายตายคาดิน ไอ้แหว่งผินวิ่งเพริดเตลิดไป จอมพรานโกรธพิโรธแท้แน่เหลือเกิน พึ่งเผชิญพบหน้ามาใหม่ใหม่ อีนางช้างขวางทางช่างทำไว้ นี่มันใช้ช้างพังมาบังตัว กระสุนหมดสบถลั่นไม่ทันใจ หงุดหงิดใส่เสือกเผ่นไม่เห็นหัว แทบขว้างปืนยืนนิ่งไม่กริ่งกลัว อยากเด็ดหัวไอ้หูแหว่งด่าแช่งมัน เพชรพระอุมา ตอนดงมรณะ เล่ม 1 บท 39 29 กันยายน 2547
663
1
0
หน้าส่วนตัว
