คนบางคน เปรียบคู่ครอง ดังของเก่า
ยิ่งนานเข้า ยิ่งคร่ำเครอะ เขลอะสนิม
เนื้อใกล้ปาก คุ้นเคย เลยเบื่อชิม
นึกกระหยิ่ม มองเห็น เป็นของตาย
การเย็นชา ทะนง โดยหลงผิด
ทำชีวิต สมรส หมดความหมาย
ที่เคยเคล้า เคยคลอ ก็กลับกลาย
ดีเป็นร้าย เปลี่ยนไป ไม่รู้ตัว
ความหมางเมิน เหินห่าง อย่างต่อเนื่อง
กลายเป็นเรื่อง ขัดแย้ง คอยแบ่งขั้ว
ต่างคนต่าง ค่อนขอด บอดมืดมัว
พาครอบครัว ร้าวฉาน จนบานปลาย
จวบวันที่ สัมผัส การพลัดพราก
ยามแยกจาก กันไซร้ จึ่งใจหาย
เพชรในมือ หลุดลอย ค่อ