๏ เคยพลาดพลั้งแพ้พ่ายไร้สภาพ จนเข็ดหลาบกลัวเกรงเพลงบทเหงา ความทรงจำเก่าก่อนยังหลอนเรา ตามเป็นเงาสนิทแนบแทบทุกครา ยังหวาดหวั่นพรั่นพรึงถึงความเจ็บ ที่แนมเหน็บหยอกเอินเกินรักษา ปล่อยกาลผันผ่านลับนับเวลา ให้เยียวยาหัวใจหายตรอมตรม ริ้วรอยแผลเลือนรางอย่างช้าช้า ท่ามอุราเปลี่ยวเหงาเศร้าขื่นขม บางครั้งต้องกล้ำกลืนฝืนอารมณ์ กดเก็บข่มสายสวาทที่บาดใจ แต่วันนี้ไยขบถกับอดีต ที่เฉือนกรีดดวงมานจนหวั่นไหว ฤๅลืมเลือนรอยหมองครองทรวงใน จึงเปิดใจให้ความรักเข้าทักทาย๚ะ๛
1704
8
0
หน้าส่วนตัว
