ยิ่งรอ...ยิ่งหมดหวัง...ยิ่งเลื่อนลอย
กำลังใจเริ่มถดถอยและอ่อนล้า
นับไม่ไหวแล้วกับหยดน้ำตา
ต้องปล่อยให้เวลาพาความรักไป...ไกลไกล
เหงาเกินกว่าจะเก็บใจไว้ที่เดิม
รอเธอมาช่วยเติมความหวานคงไม่ไหว
หากเธอกลับมาแล้วพบว่าไม่มีใคร
โปรดรับรู้ไว้...เพราะหัวใจอดทนไม่พอ
ฉันยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว
เพราะความเปล่าเปลี่ยวทำให้หัวใจท้อ
ทั้งที่เคยสัญญาไว้ว่าจะรอ
แต่ความอ้างว้างมันตัดพ้อ
...ขอรักใครที่ไม่ต้องรอ...พอเสียที