นาคะพรรณ
พ่อฉันแก่แม่ฉันยากลำบากยิ่ง
แต่แปลกจริงทุกเวลาที่มาเห็น
คือรอยยิ้มพิมพ์ใจไร้ลำเข็ญ
ดูโดดเด่นกลบรอยย่นความจนจาง
ถึงกระนั้นฉันยังคงพะวงอยู่
ด้วยรับรู้ตรึกตรองความหมองหมาง
เห็นความจริงย้ำเตือนไม่เลือนลาง
ความอ้างว้างทุกข์เข็ญยังเป็นไป
ไม่ต้องห่วงพ่ออยู่ได้สบายมาก
แม้ลำบากตรากตรำพ่อทำไหว
ปลูกผักหญ้าข้าวปลาหากินไป
ยังมีไร่มีนาดำได้ทำกิน
คือคำพูดของชายวัยชรา
นัยน์ดวงตาเหม่อลอยคอยถวิล
มือหยาบสากตรากตรำเพราะทำกิน
ฉันได้ยินดังนั้นกลั้นน้ำตา
อีกกี่วัน อีกกี่เดือน หรือกี่ปี
พ่อฉันนี้จะหายเหนื่อยแลเมื่อยล้า
ไม่มีทุกข์อัดอั้นกลั้นน้ำตา
ชื่นชีวาสุขสันต์ในบั้นปลาย
ขออาราธนาสิ่งศ
1770
4
0
หน้าส่วนตัว
