เป็นเพียงนักเดินทางในคืนเศร้า ดูเงียบเหงาเบาบางอย่างภาพฝัน ผ่านเรื่องราวประสบการณ์ของคืนวัน บ้างหวาดหวั่นรันทดสลดใจ เพื่อนของฉันคือน้ำตาคราครั้งนี้ ทุกข์ทวีโหมกระหน่ำน้ำตาไหล สร้างบาดแผลเจ็บลึกผนึกใน สร้างตัวตนอ่อนไหวไปตามกาล แล้วเวลาก็พาเธอมาเป็นเพื่อน คอยติเตือนรักของเธอแสนอ่อนหวาน มอบให้ฉันมั่นรักในดวงมาน สื่อผสานลบโศกเศร้าอันร้าวรอน รักนั้นมีอานุภาพมากมายนัก ฉันจึงจักเรียนรู้เธอพร่ำสอน ใจสองใจรวมกันไว้ไม่อาวรณ์ ร่วมกันสร้างอนุสรณ์ของหัวใจ
1345
2
0
หน้าส่วนตัว
