เหมือนว่าเราเคยเหงาร่วมกัน ณ โมงยามสั้นสั้นของวันก่อน แบ่งความเหงาเล่าความฝันกันก่อนนอน ให้หัวใจที่ไหวอ่อนได้มั่นใจ และวันที่ต้องเหงาเพียงลำพัง ไร้คนฟังเป็นแต่บ่นกับคนใบ้ ร้อยพันคำที่ข้นขลักจากข้างใน ต้องระเหิดระหายไปในสายลม แหล่ะวันแล้ววันเล่า ที่ความเหงาเพียงลำพังได้สั่งสม ตกผลึกความเข้าใจในอารมณ์ แท้ความสุขล้วนสั่งสมจากหัวใจฯ
1328
1
0
หน้าส่วนตัว
