นอนหลับตานิ่งนิ่งทิ้งทุกสรรพสิ่ง ทั้งโลกจริงโลกฝันอันสับสน เพียงว่างเปล่าเหงาเดียวดายไร้ตัวตน ลืมวกวนวิบากกรรมนำมาพบ รอวันจบแล้วจากพรากไร้ร้าง แม้นอ้างว้างลำพังหวังสงบ เบื่อกิเลสมนุษย์มากมายว่ายเวียนทบ กี่ชาติภพอธิษฐานจิตมิติดค้าง หอมหอมดวงดอกไม้ป่ามาในฝัน คือนิรันดร์ธรรมชาติสอาดว่าง แลเห็นโลกลึกล้ำซ่อนอำพราง รู้ปล่อยวางให้จิตใสใจประภัสส์ ไม่มีรักไม่มีทุกข์คอยรุกล้ำ ทั้งเช้าค่ำให้ใจหมองครองสัมผัส สลัดสร้อยโซ่กรรมพันธนาพาร้อยรัด พ้นสังสารวัฏฏ์ใช่หลงวนจนวันตาย...!
2216
2
0
หน้าส่วนตัว
