๏ ในดึกดื่นถามดาวสกาวสรวง ราวโชนช่วงเนตรหนึ่งซึ่งปรารถนา มีเงาฉันบ้างไหมในจินตนา คิดถึงเธอทุกครายามราตรี ๏ น้ำตาดาวร่วงหล่นเป็นฝนฝอย ใจคนคอยทุกข์ท้นจนล้นปรี่ หนาวพร่างพรมห่มใดในฤดี หนาวรักที่เปล่าดายกลางสายลม ๏ ปลายขอบฟ้าเรืองรองของจันทร์เสี้ยว พลันคล้องเกี่ยวฤทัยไยขื่นขม โหยหาใครในราตรีที่ระทม ใจจ่อมจมทะเล...เล่ห์ดาวใด ๏เมื่อลมหนาวพัดมาจากฟ้านั่น คือความรักของฉันที่หวั่นไหว ล่องลอยหาจากอีกฟ้าคราเธอไกล หรือเธอมีอีกใคร...ในคืนนี้ ๚ะ๛ ช่ออักษราลี ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒
1835
33
0
หน้าส่วนตัว
