สะพั่งสะท้านไมภพ
วิกฤตการณ์ทะลักกระทั้นล้น
ชีวิตคนถูกสาดซัดอกหวาดไหว
ระลอกแล้วระลอกเล่าไม่ปลอดภัย
เกือบบรรลัยหวุดหวิดม้วยมรณา
ต้องกระเทือนความสำนึกระลึกคิด
สิ่งผิดผิดเห็นแล้วเอือมเฟื่องหรูหรา
ต้องคับแค้นต้องรันทดต้องโศกา
อกอุราข่มช้ำทนกล้ำกลืน
แพรวพรายแวววับร่ำรวย
สดใสสวยเนี๊ยบเรียบไม่แข็งขืน
ถูกครับพี่ดีครับผมแสนกลมกลืน
จุดที่ยืนนายต้องผ่านพาลเจริญ
ที่มัวคิดที่นั่งทำก็หม่นหมอง
เฝ้าตริตรองบ่อยบ่อยพล่อยเผินเผิน
เจ็บจนโง่โง่จนเจ็บไม่มีเกิน
ความเจริญเห็นจะมาช้าเกินไป
เมื่อเล็กน้อยค่อยก้มประนมกร
ทนลำบากไปก่อนนะอย่าหวั่นไหว
จนกระทั่ง ชีวาใกล้ บรรลัย
อย่าตกใจ ตายแล้ว สบายเอง
ฟังเพลงเร้า
1962
0
0
หน้าส่วนตัว
