.......ณ..ไกลพ้น สุดแดน ที่แสนสุด ไม่มีหยุด กาลเวลา พาใจหาย มันล่วงเลย ทุกวัน พลันมลาย คือความตาย มาเยือน เตือนใจตน .....ตัวคนเรา มีเกิด ย่อมมีดับ จะใหญ่คับ แค่ไหน ใช่หลีกหนี จะร่ำรวย ทุกข์ยาก หรือคนดี คงไม่มี ใครยืนหยัด ซัดกับมัน ......ทุกทุกวัน มันพร่ำ ย้ำเตือนว่า ใกล้เวลา จะมารับ พากลับถิ่น สู่อ้อมอก พสุธา มาลงดิน นำชีวิน คืนกลับ ลาลับไกล .....ชีวิตคน ของเรา เขาว่าสั้น ดังฉะนั้น จงทำดี อย่าหนีหาย จะได้สุข เมื่อมาพบ กับความตาย ร่างมลาย คืนสู่เหย้า เถ้าธุลี
1145
3
0
หน้าส่วนตัว
