1 มิถุนายน 2554 23:40 น.

เพื่อชาตินะ

คนกรุงศรี

เกิดในถิ่น ดินแดน  แคว้นสยาม
เมืองงดงาม ประเพณี ดีนักหนา
ขนบธรรมเนียม เยี่ยมยอด ตลอดมา
ล้ำเลอค่า สุดหวงแหน อยากแทนคุณ

ขอช่วยชาติ รับใช้ ตั้งใจหวัง
เอากำลัง แรงกาย หมายเกื้อหนุน
มีสินทรัพย์ เหลือเฟือ อยากเจือจุน
แค่เอาบุญ กุศล ใส่ตนตัว

ถ้าได้เป็น ส.ส. ก็สมคิด
ชวนมวลมิตร กำหราบ ปราบคนชั่ว
ใครจะขวาง อย่างไร ไม่เคยกลัว
จึงรวมหัว ตั้งพรรค มั่นหลักการ

ก็ชาวไทย หลายคน ยังจนยาก
แสนลำบาก ไร้เงินตรา น่าสงสาร
เอาของแจก จ่ายไป แค่ไม่นาน
ผลบุญทาน ความดี มีพอเพียง

เขาเหล่านี้ เชื่อได้ ใจสัตย์ซื่อ
จ่ายเงินซื้อ มิเท่าไร ก็ได้เสียง
กาเลขเรา เอาเงินไป ไม่ลำเอียง
แถมงานเลี้ยง อีกที ตอนมีชัย

กินตำแหน่ง ใหญ่โต โก้หนักหนา
แสวงหา ประโยชน์ ที่สดใส
แม้ปวงชน ก่นด่า มิว่าไร
ที่ทำไป เถอะเชื่อ ...เพื่อชาติเรา				
1 มิถุนายน 2554 23:21 น.

ค่าเพียงดิน

คนกรุงศรี

ก็เพราะไกล เกินกว่า จะคว้าถึง
แค่คะนึง พาให้ จิตไหวหวั่น
สูงสุดสอย ลอยเด่น ดั่งเช่นจันทร์
เป็นกระต่าย หมายมั่น จึงพรั่นใจ

มองเงาหัว ตัวอยู่ รู้ต่ำต้อย
ค่ามีน้อย เพียงดิน สิ้นสดใส
ฤๅจะเทียบ นภา อ่าอำไพ 
ร้าวฤทัย มิกล้า มองฟ้าคราม

เป็นยาจก เหิมหาญ ทะยานสูง
กากับยูง พอเอ่ย ถูกเย้ยหยาม
ว่ามิเจียม เตรียมจิต คิดประนาม
เพราะต่ำทราม หรือชั่ว นะตัวเรา

ใคร่เชยชม ดอกฟ้า จึงพาหมอง
แม้หมายปอง ต่อไป กลัวใจเหงา
เลิกคิดสอย คอยแล มองแต่เงา
แบ่งบรรเทา เศร้าทรวง ห้วงฤดี

วาสนา น้อยนัก หักใจหนอ
ถึงจะรอ ต่อไป ไม่สุขศรี
ฟ้าเคียงดาว พราวใส ในราตรี
ตัวเรานี้ คงอยู่ ขาดคู่ครอง

มีบ้างไหม ใครเล่า เขาสงสาร
เศษเสี้ยวทาน แบ่งให้ พอคลายหมอง
แม้ดอกดิน ก็ไม่ มาใฝ่ปอง
คงจำต้อง เดียวดาย ..จวบวายปราณ				
1 มิถุนายน 2554 22:55 น.

เพียงดวงฤทัย

คนกรุงศรี

ก่อกำแพง แก้วกว้าง มาขวางกั้น
หลากหลายชั้น ล้อมแดน อย่างแน่นหนา
สร้างตึกใหญ่ โอฬาร ตระการตา
สูงสุดค่า เพื่ออยู่ เคียงคู่กัน

เกรงจากไป ใจหมอง จึงต้องกัก
ด้วยเพราะรัก อยากให้ ได้สุขสันต์
เอาโซ่ทอง คล้องกาย สายสัมพันธ์
ด้วยหมายมั่น มิพราก หรือจากไกล

ต้องต่อสู้ รู้ว่า ภาระมาก
ทั้งหลายหลาก ร่วมด้วย ช่วยแก้ไข
ปฏิบัติ อยู่ท่าม ความเป็นไป
แต่ฤทัย เราหม่น พ่ายตนเอง

ยากจะห้าม มิให้ ใคร่ครวญคิด
แม้ดวงจิต ปันไป ให้คนเก่ง
ทั้งหน้าที่ ศีลธรรม ยังยำเกรง
ใจคว้างเคว้ง สุดหัก แสนหนักทรวง

กักฉันได้ แต่กาย ใจลอยล่อง
พาเศร้าหมอง ลอยไป อยู่ในบ่วง
ด้วยความรัก เกินค่า คำว่าลวง
ทุกข์ทั้งปวง เรารู้ จึงสู้ทน

แม้หทัย ให้เธอ มิเลอเลิศ
แต่รักเกิด จากใจ หลายเหตุผล
ก็มอบเพียง รักแท้ แค่กมล
ถึงตัวตน ถูกกัน ยังปันใจ				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟคนกรุงศรี
Lovings  คนกรุงศรี เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟคนกรุงศรี
Lovings  คนกรุงศรี เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงคนกรุงศรี