13 กันยายน 2549 16:24 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
กาลครั้งหนึ่ง เมื่อคืนนี้
มหานครกรุงเทพ ฝนกระหน่ำตกหนัก
การเดินทางของคนไม่มีที่ไป
ผู้ไร้ซึ่งที่ซุกหัวนอน ไร้เพิงพักกาย
การเตร็ดเตร่ยามค่ำคืนฝนพรำ มันช่างอนาถ
จากย่านหนึ่งสู่ย่านหนึ่ง เดินทางด้วยรถเมล์
ด้วยเพราะการตัดขาดออกจากโลกภายนอก
และอาการห่วยของสัญญาณ เครือข่ายโทรศัพท์
ติดต่อใครไม่ได้เลย เดินทางโดยการสุ่มเท่านั้น
สถานที่หนึ่งไม่มีเพื่อนหรือใครพอจะรู้จัก
จำต้องเดินทางไปอีกแห่งหนึ่ง เป็นจุดหมาย
แต่พบกับเพียงแค่กุญแจล๊อคประตูไว้ ไม่มีใคร
จำต้องย้อนออกมา ยังป้ายรถเมล์เพื่อเดินทาง
เป้าหมายต่อไป เพื่อนอีกคนหนึ่ง อีกย่านหนึ่ง
คำตอบเดิมที่เจอคือกุญแจล๊อคประตูไว้ ไร้ซึ่งใคร
ป้ายรถเมล์คือจุดเริ่มต้นอีกครั้ง กับความหวัง
รถเมล์ในคืนฝนตกซัดโถม ช่างหายากเหลือเกิน
เหตุการณ์บังคับ แท็กซี่คือทางเลือกสุดท้ายในการเดินทาง
คำตอบยังเหมือนเดิม กุณแจล๊อคประตูไว้คือคำตอบ
ที่นี่คือเป้าหมายสุดท้าย หากคำตอบคือไม่ จะทำไงได้
การเปิดประตู แม้ไร้ซึ่งกุญแจ อาจดูเลวร้าย
แต่นี่คือห้องของเพื่อนได้ทิ้งไว้ ก่อนจะกลับบ้าน
ห้องนั้น อพาร์ทเมนท์แห่งนั้น โดนเปิดแม้ไร้กุญแจ
คืนฝนพรำ อากาศหนาวเย็น ฟ้าแลบและส่งเสียงคำราม
จบสิ้นเสียที สภาพเปียกปอน สุดแสนเหนื่อยล้า
และนี่คือ ที่ซุกหัวนอน คืนฝนตก คืนนี้
การเดินทางจบสิ้นเสียที.หลับซะ!.ยังมีพรุ่งนี้?..
9 กันยายน 2549 15:35 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ข้าฯคือนักฝันกวีเปล่า
ผู้ใฝ่หาถึงการว่างเปล่าของฉันทลักษณ์ทางภาษากวีศิลป์
ข้าฯมีจินตนาการแห่งความว่างเปล่ากลั่นกรองเป็นหยดกวีบริสุทธิ์
คล้ายน้ำค้างยามดึกดื่นตกลงมาจากฟากฟ้าสู่ยอดกิ่งใบไม้
ข้าฯหาได้เป็นนักกวีเปล่าผู้ยิ่งใหญ่ไม่
ข้าฯก็ไม่ใช่ศิลปิน นักปรัชญญา สร้างสรรค์งานไร้กฏเกณฑ์รูปแบบอีกเช่นกัน
ข้าฯเป็นเพียงบุคคลธรรมดามีความสุขที่ได้ฝันถึงงานศิลป์
ข้าฯคือความว่างเปล่าซึ่งใครก็มองไม่เห็น
การสร้างสรรค์ศิลปะมิได้มาจากการเรียนรู้จากที่ไหน
ปลายปากกาคือความนึกคิดมาจากใจ
ข้าฯไร้ซึ่งอาจารย์ ข้าฯไร้ซึ่งสถาบันแห่งงานศิลป์
ข้าฯคือผู้ใฝ่ฝันเป็นศิลปิน งานศิลป์คืองานที่ข้าฯรัก
ความฝันแห่งข้าฯขอเป็นนักกวีเปล่า
ขีดเขียนด้วยตัวอักษรร้อยเรื่องราว
เพื่อบอกเล่าภายในจากห้วงจินตภาพ
ข้าฯกำเนิดจากความว่างเปล่า
ความว่างเปล่าล้อมรอบข้าฯ ข้าฯมีความสุข
ข้าฯผู้หลงรักความว่างเปล่า เพราะข้าฯคือหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่า
ที่ไหนมีความว่างเปล่า มีข้าฯที่นั่น
แด่มวลสหายเอ๋ย!ที่ใดมีความว่างเปล่าเราคงได้เจอกัน
ณ.แห่งนั้นคือสวรรค์แห่งความว่างเปล่าที่ข้าฯดำรงอยู่
9 กันยายน 2549 14:53 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ข้าพเจ้าขณะนี้เพิ่งกำลังหัดคลาน ข้าพเจ้ายังพูดไม่เป็นแต่คาดว่าอีกไม่นานข้าพเจ้าจะได้หัดพูด ข้าพเจ้าคงได้หัดเดิน ข้าพเจ้าคงได้หัดเขียนหัดอ่านหนังสือ และต้องมีพลาดเป็นแน่แท้ หากข้าพเจ้าไม่ท้อแท้และท้อถอยไปเสียก่อน ข้าพเจ้าคงคลานได้คล่องแคล่ว ข้าพเจ้าคงจะไม่เป็นใบ้พอจะพูดเป็น และข้าพเจ้าคงจะได้เดินอย่างคนปกติหากข้าพเจ้าไม่พิกลพิการไปเสียก่อน ข้าพเจ้าคงเขียนอ่านหนังสือเป็น ก็ข้าพเจ้ายังคงเป็นเพียงแค่เด็กทารกเท่านั้น
นั่นคือการเปรียบเทียบเท่านั้นหาได้เป็นความจริงไม่ ข้าพเจ้าไม่ได้เป็นเด็กทารกที่เพิ่งกำลังหัดคลาน ข้าพเจ้าไม่ใช่เด็กทารกเพิ่งเรียนรู้การพูด
ข้าพเจ้าหาใช่เด็กทารกที่เพิ่งหัดเดิน หัดเขียนหัดอ่านหนังสือ ทุกอย่างข้างต้นคือการเปรียบเทียบ
ความจริงก็คือว่าข้าพเจ้าขณะนี้ก็เหมือนทารกน้อยเพิ่งคลอดออกจากครรถ์ของแม่ ยังดื่มนมแม่อยู่ ยังร้องไห้งอแง อีกไม่นานคงหัดคลาน หัดพูด หัดเดิน หัดเขียนอ่านหนังสือ และยังต้องเรียนรู้โลกอีกเยอะ
ก็เหมือนกับวงการวงการวรรณศิลป์และศิลปะนั่นแหละ ข้าพเจ้าคือทารกน้อย
ยังจับผิดจับถูกอยู่ เรียนรู้ที่จะล้มแล้วลุก ลุกแล้วล้ม หนทางข้างหน้ายังอีกไกลหลายล้านหมื่นลี้ ในศิลปะภพนี้หากรักที่จะเดินทางสายนี้ยังมีบทเรียนมากมายที่จะเรียนรู้ คำภีร์ศิลป์กวียังเป็นที่ต้องการของเหล่าผู้อยากจะเป็นศิลปินกวีและนักเขียนแท้จริงเหล่าจอมนักเขียนและจอมกวีได้บอกไว้ว่าอยู่ในใจของเราเองจงหามันให้พบ
ข้าพเจ้าคือทารกศิลปิน เกิดมาในจังหวัดชายแดนใต้สุดของประเทศ ครอบครัวธรรมดาชั้นรากหญ้า อิสลามคือศาสนาแห่งข้าพเจ้าที่โดนดูถูกว่าเป็นพวกผู้ก่อการร้าย จากยิว คริสเตียนและชาวโลก หาว่าเป็นตัวปัญหา ณ.ปัจจุบันนี้
บิดาข้าพเจ้าหาได้เป็นนักเขียนกวีไม่ มารดาข้าพเจ้าก็ไม่ได้เป็นศิลปินแขนงไหน บิดามารดาข้าพเจ้าเป็นเพียงชาวสวนยางพารา และเป็นชาวนา
ข้าพเจ้าลูกชาวสวนยางพารา ลูกชาวนา โชคดีที่ได้เดินทางไปเรื่อย ได้ศึกษาค้นหาค้นคว้าวิชา ข้าพเจ้าได้แต่เพียงหวังว่าทารกกวีนักเขียนผู้นี้จะได้เป็นศิลปินจริงๆซะทีในวันหนึ่ง
8 กันยายน 2549 14:44 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ชายผู้หนึ่งเดินไร้จุดหมายปลายทางข้างถนนใหญ่
ล่องลอยไม่มีแก่นสารซมซานเรื่อยเปื่อย
เมื่อกี้เดินมาจากไหนจำไม่ได้ และจะไปที่ไหนไม่เคยรู้
เหนื่อยนักก็พักมุมไหนก็ได้ หิวกระหาย แล้วแต่จะพอมีกิน
ง่วงนอนก็เอนกายซบกับพื้นดิน เสื้อผ้าเก่าสกปรกไม่เคยสำคัญ
แนบกับพื้นทางเท้าแล้วมองฟ้า มองหมู่เมฆานภาอันกว้างใหญ่
มองดวงอาทิตย์ขึ้นลงทุกเช้าเย็น เห็นดวงจันทร์ขึ้นลงทุกค่ำคืน
อิงเอาหูแนบติดพื้นดินฟังเสียง ท่ามกลางเสียงอึกทึกมีความสงบ
สายตาจ้องมองผู้คนก้าวเดินไป ท่ามกลางผู้คนวุ่นวายไม่รับรู้
คนบ้าอย่างเขาในโลกคงไม่มีอะไร ปล่อยให้ตัวเองลอยไปในฝัน
ไม่รับรู้ความรู้สึกของชีวิต ไม่ต้องคิด ไม่มีกรอบขังเอาไว้
เดินทางเร่ร่อนในโลกกว้าง พเนจรไปแบบไม่มีจุดหมาย
เป็นคนจรหมอนหมิ่นเสื่อมสิ้นสติ นอนตรงป้ายรถเมล์ หรือแล้วแต่ตรงไหน
อพยพร่อนเร่ไปไหนไม่รู้เหมือนกัน เขาอยู่ในความฝันอันสวยงาม
พบเจออิสระเสรีที่แท้จริง เป็นคนดี บริสุทธ์ ไร้มลทิล
ให้ตายเหอะ!ฉันอยากเป็นเช่นเขา ให้ตายซิ!อยากจะบ้าเหมือนเขา
ทุกวันนี้ฉันแค่ตัวเปล่ามีเพียงมือเปล่า แต่ต้องเผชิญสงครามยิ่งใหญ่
ไม่มีอาวุธต่อสู้ติดมือไว้ เพียงแค่สมองโง่โง่ จิตใจอ่อนแอ
เมื่อชนปัญหาส่อเค้าทำท่าย่ำแย่ ท้อแท้สับสนหดหู่ใจบอบบางเกินไป
ผ่านการสูญเสียผ่านความเดือดร้อน สิ่งเลวร้ายประดังโหมกระหน่ำซัด
บางเวลาชีวิตราบเรียบเงียบสงัด ไม่นานมันก็โหมรุนแรงระลอกใหม่
อยากหนีปัญหาทางด้านต่างๆ อยากสูญเสียความทรงจำ
อดทนฮึดสู้มานานนึกว่าจะผ่านเจอสิ่งดี แต่ไฉนกลับเป็นดังเดิมเช่นนี้
หลบหนีไม่ยอมรับความจริง ภายนอกดูนิ่ง ข้างในฟุ้งซ่านฟั่นเฟือน
ความทรงจำ อยากลบเลือน เลือนลางกลายเป็นวิกลจริต
อยากเป็นบ้า อยากปัญญาอ่อน ไม่หนาวร้อน สติเสื่อมเสีย
อยากยิ้มสวยงามตลอดเวลา อยากร้องไห้โฮยามเสียใจอย่างไม่สนใจใคร
ไม่รับรู้อะไรดำเนินชีวิตไปอย่างเขา
ถ้าฉันได้เป็นอย่างเขา ฉันคงมีความสุขมหาศาล
7 กันยายน 2549 17:41 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
มันเป็นแค่วันหนึ่งที่ผ่านเข้ามา เธอบอกลากับฉันว่าจะจากไป
ให้ลบเลือยนภาพเก่าที่เก็บไว้ ในวันนั้นที่เรายังรักกันอยู่
เป็นเพียงแค่ริ้วรอยที่เธอฝากไว้ บนหัวใจให้จำไปอีกนาน
แต่เพราะอะไรเธอถึงมาหักหาญ น้ำใจแล้วทิ้งกันไปอย่างนี้
ก็ดีแล้ว มันเหมาะสมแล้วเธอ คนของเธอก็ดีไปทุกอย่าง
ปล่อยฉันไว้ ให้รู้ซะบ้าง อย่าไว้ใจใครง่ายดายเกินไป
ถูกแล้วที่ฉันต้องยอมรับผิด ไม่คิดว่าเธอจะเป็นไปแบบนี้
โทษฐานที่ไว้ใจเกินควร มันสมดี อย่างนี้ซิสะใจ..มันเจ็บแสบดี..ฉันต้องการ
หน้าส่วนตัว
419
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
