6 กันยายน 2549 13:59 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
อยู่เฉยมานานไม่เคยสนใคร และไม่รับรู้เรื่องของหัวใจ
ทนมาคนเดียวไม่เห็นเป็นไร แล้วมาวันนี้เจอเธอได้ไง
ไม่น่าเชื่อเลยว่ายังมีผู้หญิง ที่สวยงาม น่ารัก อ่อนโยน
ไม่อยากเชื่อเลยว่ามีนางฟ้า เดินอยู่บนโลกใบนี้
มันเกิดกับฉันในวันหนึ่ง อากาศร้อน อบอ้าวดั่งไฟเผา
ร้อนรน ห่อเหี่ยว ไร้เรี่ยวแรง แต่ จู่ๆ ก็ได้เห็นเธอ
หัวใจเกือบหยุดเต้นเมื่อได้เห็น ความฝันเป็นจริงขึ้นมาทันใด
ก็ฝันถึงเธอมาตลอดตั่งแต่ไหน นึกว่าเธอคนนี้ไม่มีตัวตน
แล้วนางฟ้าก็โบยบินจากไปในอ้อมกอดของคนที่คู่ควร
ปล่อยฉันให้ค้นพบความจริงที่งง และรู้ตัวว่าได้แค่เห็นก็บุญแล้ว
6 กันยายน 2549 13:31 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ท่ามกลางยามค่ำคืน ไร้แสงสว่างมีแต่ความมืดมน
ลองมองไปจนสุดสายตา ไม่พบแสงอันใด
หยุดลองพักสายตา แล้วลืมตาโลกดั่งร้างผู้คน
กวาดสายตาไปเจอแสงสว่าง ดั่งค้นพบแสงนำทาง
ผ่านชีวิตมาครึ่งค่อนทาง ผ่านปัญหาเรื่องราวมามากมาย
ล้มลุกคลุกคลานมากี่หน เก็บความพ่ายแพ้เป็นบทเรียน
เก็บความรู้สึกโหดร้ายไว้ข้างใน จองจำกับความอ่อนแอ
คือถ้อยคำจดจำไว้จนขึ้นใจ รับรู้ไว้แต่สิ่งดีงาม งดงาม
6 กันยายน 2549 12:29 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
พบเธอด้วยความบังเอิญ ฉันกำลังเดินอย่างไม่มีจุดหมาย
อยู่ๆเธอก็เดินเข้ามาทักทาย ถามไถ่ถึงคนที่เธอรัก
ตั้งแต่วันที่เขาเดินจากลา เห็นนัยตาเธอซ่อนความเศร้าเอาไว้
แม้ดูเธอจะร่าเริงเพียงไร ใครก็รู้ว่าเธอยังรักเขาอยู่
เขาทำเธอได้ ปฏิเสธความรักที่เธอมี ความรู้สึกดีๆที่เธอหยิบยื่นให้
เขาแกล้งไม่เคยให้ความสำคัญอะไร แต่ข้างในเขายังรักเธออยู่
แม้เธอแสดงอาการมีความสุขขนาดไหน แต่ในแววตาเธอแอบซ่อนความเศร้า
ความรู้สึกของเธอที่ยังว่างเปล่า แผ่วเบาเหมือนคนไร้วิญญาน
เธอรักเขา แต่เขาแกล้งไม่รักเธอ ฉันรักเธอ แต่เธอจะไม่มีวันรู้
และตลอดไปจะเก็บไว้เป็นความลับอยู่ จะไม่มีวันได้เปิดเผยออกมา
ความสัมพันธ์ที่มีอาจโดนทำลาย เป็นเพียงพี่ชายในสายตาเธอเท่านั้น
ทุกสิ่งทุกอย่าง คงเป็นได้แค่นั้น แค่น้องสาวและพี่ชายหากบอกไปฉันรู้ดีจะเกิดอะไร
5 กันยายน 2549 16:13 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า เมื่อฉันเปิดประตูออกมา
โลกภายนอกมีอะไรมากมาย ภายนอกห้องมีมวลสรรพสิ่ง
เต็มไปด้วยความสุขที่น่าค้นหา มากด้วยความหวาดกลัวในอันตราย
ธรรมชาติซึ่งมากกกว่าความสวยงาม สิ่งแวดล้อม ผู้คนรถวิ่งบนถนน
เช้าตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน ตื่นจากฝัน เมื่อคืนอันโหดร้าย
อาบน้ำแต่งตัวเสื้อยืดกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ สะพายเป้ใบเก่า
เดินทางก้าวออกมาสู่ปากซอย ยืนรอรถ ตรง ป้ายรถเมล์
ผู้คน บ้างเดินทางไปทำงาน บ้างไปโรงเรียน บ้างไปมหาวิทยาลัย
ก็แล้วแต่จุดหมายของใครจะไปไหน ทุกคนก็ต่างมีจุดหมายของตัวเอง
เมื่อรถ จอดที่ป้ายรถเมล์เมื่อไหร่ ผู้คนเบียดแย่งกันขึ้นโดยสารรถเมล์
แต่ทุกๆวันฉันไม่เคยมีจุดหมาย ได้ออกจากห้อง ก็ถือว่าน่าพอใจ
แค่เดินทางสำรวจความเป็นตัวเอง ถือเป็นความสุขเพียงปลีกตัวอยู่ตามลำพัง
5 กันยายน 2549 15:34 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ชีวิตฉันเพียงลำพังเลยผ่านมา ถ้าเปรียบไปก็เหมือนเรือใบ
แล่นลงสู่ทะเลอันกว้างใหญ่ ลอยไปโดยไม่มีจุดหมาย
ในท้องทะเลมีเรือใบลำหนึ่ง เรือใบ ใบไม้แห่งฉันท่ามกลางทะเล
เรือเก่าอันทรุดโทรม ผุพัง และยังแล่นไปฝ่าเกรียวคลื่น
ฝนสาดโถม พายุ ซัดกระหน่ำ คลื่นลูกใหญ่ซัดเรือให้โครงเครง
ตัวเท่านั้น เป็นที่พึ่งตนเอง พยายามไม่กลัว ใจดีสู้เสือ
ไม่รู้ว่าฝั่ง จะอยู่แห่งไหน และไม่รู้ว่าร้ายหรือดีอย่างไร
เท่าที่รู้วันนี้ ว่าฉันนั้นไม่มีใคร รู้แค่เพียงค้นหาสิ่งที่ตนใฝ่ฝัน
.................ได้แต่หวังว่ามันจะเจอ......ซะที...!
หน้าส่วนตัว
501
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
