17 กันยายน 2549 14:39 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
หากวันนั้นเธอไม่เห็นฉันอยู่ในสายตา
ก็อย่ามาให้อะไร เกินสิ่งที่มี
เมื่อวันนี้ฉันก็อยู่ของฉันแบบนี้
ไม่เคยจะมีใครเห็นใจสักคน
มองทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนวันเก่า
ในอ้อมกอดเขาก็มีเธออยู่ทั้งคน
อย่าได้ไหมอย่าทำให้ใครสับสน
เพราะรู้ว่าหลายคนก็แอบรักเธอเช่นกัน
เธอบอกวันนั้นว่าเธอกำลังว่างเปล่า
เธอเปลี่ยวเหงาไม่มีใครรักเธอ
มารู้ซึ่งหน้าว่าเธอนั้นพูดเพ้อเจ้อ
แล้วข้างกายเธอนั่นพี่ชายหรือไง
มาบอกว่ารักให้ฉันรู้สึกอบอุ่น
อย่างคนคุ้นเคยที่คบกันนานเหลือเกิน
ให้คนติดดินได้พบกับความบังเอิญ
แล้วที่เผชิญความรักก็สูญสลาย
หลอกฉันทำไม เธอบ้าหรือไง
แล้วไหนหัวใจความรักของคนอย่างเธอ
มีความสุขไหม เอาความช้ำมาเสนอ
เธอ นะ เธอ ช่างสอนบทเรียนแสนแพง
สุดท้าย นะ เธอฉันรับเข้าไปเต็มแรง
17 กันยายน 2549 14:20 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
เธอเดินมาท่ามกลางสายฝนที่ซัดกระหน่ำให้เธอเปียกปอน
บรรยากาศสายฝนพรำเปียกฉ่ำไปด้วยน้ำตา
ไม่อาจจะรู้ว่าเธอเสียใจอะไรถึงได้ร้องไห้ออกมา
ไม่อยากให้เธอกลายเป็นคนด้านชาไม่รู้สึกเหน็บหนาวบ้างหรือไร
วันนี้เธอถึงไม่มีใครรัก ถึงอกหักใช่ว่าเธอจะตาย
วันนี้เธอใช่เป็นคนเลวร้าย เธอยังมีความหมายต่อตัวเธอเอง
ก้าวเดินไปเหอะอย่าท้อมันเลย ถึงจะเคยมีน้ำตายิ่งกว่าห่าฝน
แล้วไม่นานสายฝนโถมซัดก็คงซา คงมีอะไรที่ดีให้ได้เจอกับตัวเธอเอง
16 กันยายน 2549 16:34 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
คืนและวันสายฝนตกลงมา อากาศหนาวเหน็บ ได้กลิ่นไอดินฟุ้งในบรรยากาศ
หนาว ฉันเหน็บหนาว เย็นยะเยือกสั่นสะท้าน ก็ได้แต่กอดกอดตัวเองไว้
เก็บตัวอยู่ในมุมแคบๆ ของโลกส่วนตัวใบเล็ก พื้นที่เล็กๆหน้าระเบียงห้อง
ฉันขอมองสายฝนว่ามันสวยงามและชุ่มชื้น เป็นสิ่งที่วิเศษแค่ไหน
14 กันยายน 2549 18:57 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
การเดินทางที่ไร้ซึ่งจุดหมาย ศพคนตายที่ไร้ซึ่งวิญญาณ
เมื่อข้าฯได้ขาดหายจินตนาการ ..ข้าฯคลุกคลาน.........
เกริ่นนำไว้แล้วจินตนาการจะกลับมา
13 กันยายน 2549 17:06 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
"ไม่มีตัวอักษร"ข้าฯเกริ่นนำประโยคลอยๆไว้
เพราะข้าฯรู้ คงไม่มีใครที่จะเชื่อและไม่เปิดอ่าน
อย่างน้อย ก็ปริมาณหนึ่ง บุคคลจำนวนหนึ่งแหละ!ไม่เชื่อข้าฯ
ข้าฯไม่ได้โกหก,หลอกลวงหรือใช้กลลวงกับใครเลย
สิ่งที่ข้าฯเกริ่นไว้มันคือความจริงบริสุทธิ์ ก็ไม่เชื่อเอง
จะว่าใครได้ หากโทษข้าฯจากเหตุผลอะไร ฟังขึ้นเล่า
ท่านตกหลุมข้าฯหรือ มันไร้ประโยชน์ข้าฯทำไปเพื่ออะไร
กับดักที่ข้าฯดักไว้มันไม่มี ท่านติดกับดักของท่านเองหรือเปล่า
กับดักของสัญชาตญาณมนุษย์ ที่ไม่เชื่อในความจริง
สิ่งที่ข้าฯฝากไว้คือเครื่งหมาย2-3ตัวไม่มีความหมายไร้จุดมุ่งหมาย
ขณะนั้นข้าฯยังไม่มีอารมณ์จินตนาการ ในการเรียงตัวอักษร
ความจริงก็คือ ไม่มีตัวอักษร ข้าฯได้บอกความจริงไปแล้ว
แน่นอนย่อมไม่มีใครเชื่อ อยากจะเข้าไปค้นหา
และสิ่งผิดที่ห้ามไว้ ย่อมมีคนปฏิบัติสิ่งนั้น
กฏเกณฑ์ตั้งไว้ ย่อมมีการแหกกฏอยู่เสมอ
เป็นจุดแข็งและจุดอ่อน ของมนุษย์ในคราวเดียวกัน
เมื่อใดมีคำสอนจงทำชั่ว มนุษย์จะทำหรือไม่
หากห้ามการทำดี จะพอมีคนปฏิบัติหรือเปล่า
สิ่งใดห้ามเหมือนยิ่งยุ สิ่งใดสอนกลับไม่ปฏิบัติ
เหมือนกับความต้องการท้าทายในสิ่งนั้น
ทั้งที่รู้ว่าผิด แต่บางคนจะทำ จะทำไม จะทำอะไร
มนุษย์มีความอยากรู้อยากเห็น ไม่เชื่ออยากลองของเป็นทุนเดิม
สิ่งนั้นแหละ คือดาบสองคมจะกลับมาทำร้ายตัวเอง
วิจารณญาณ สัญชาตญาณทุกคนมีโปรดใช้ด้วยศรัทธา
หน้าส่วนตัว
600
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
