ในที่สุดพวกเราก็ไปถึงบ้านบ้องตี้ สงบเงียบ ร้านรวงต่างๆก็ไม่มีการขายของ เพิงเล็กๆเปิดอยู่ ขายส้มตำ ไก่ย่าง อย่างน้อยก็ยังพออาศัยกันหิวได้อีกมื้อล่ะ ลองขี่มอไซด์ไปตามซอกซอย ก็เห็นแต่บ้านหลังเล็กๆ ที่มีเด็กๆหน้าตามอมแมมโผล่หน้าออกมามอง บ๊ายบาย บ๊ายบาย .. ทำอย่างกะรู้จักกันแน่ะ ลูกลิงเองต้นเสียง บ๊ายบาย .. ฮะ ฮะ .. มือน้อยๆโบยหยอยๆ พร้อมกับคำว่า บ๊ายบาย รอยยิ้มละมุนแก้ม น่ารักกันจัง..
ขี่รถเล่นสักพัก เลี้ยวลงข้างทางที่มีป้ายเขียนว่าเส้นทางเดินทัพ เส้นทางนี้แหล่ะที่พวกยุ่นเดินทัพข้ามไปยังประเทศหม่อง อืมม !! เส้นทางประวัติศาสตร์ ที่คร่าชีวิตคนมากมาย เส้นทางแห่งความหายนะ รู้สึกหวิวๆนะ รู้สึกหดหู่
83
0
0
หน้าส่วนตัว
