เรื่องสั้น นิยาย

“ ทำไมมานั่งอยู่คนเดียว ไม่ไปขายดอกไม้กับพวกเพื่อนหละ ” ผมถามเพราะเห็นห่อดอกไม้ที่วางอยู่ข้างๆ 
“ ไม่ครับ ไม่ทันพี่เขาผมตัวเล็ก ไม่เคยทันพวกเขาสักที ” เด็กพูดเหมือนท้อแท้ต่องานการขายดอกไม้ของเขา 
“ แล้วหนูชื่ออะไรหละ อายุเท่าไหร่ ” ผมซักต่อ 
“ ชื่ออาเพอ อายุหกปี ปีหน้าก็จะได้ไปโรงเรียนแล้ว ”
 คำพูดของเด็กน้อยต้องค่อยๆฟังเพราะแกพูดยังไม่ชัดถ้อยชัดคำสักมากนัก  
“ แล้วมานั่งหลบแบบนี้ดอกไม้ก็เหี่ยวหมด เดี๋ยวก็ขายไม่ได้พ่อแม่ของอาเพอไม่ดุเอาเหรอ ” 
ผมถามด้วยความเป็นห่วงแกเพราะเห็นดอกไม้บางดอกเริ่มเหี่ยว  
 “ แม่กับพ่อไม่อยู่ไปทำไร่ ดอกไม้เขาให้มาขาย ขายได้ก็ขาย ขายไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถ้าขายได้				
 4    0    0