หมอกจาง
นาฬิกาเดินเงียบๆในความเงียบ
ความเศร้าร่วงหล่นจากฟากฟ้า
หัวใจฉันคงเป็นแอ่งขังน้ำตา
ท่วมท้นเอ่อๆมา แต่ไม่ไหล
ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจมีเรื่องเล่า
แต่ฉันไม่อาจค้นได้ว่าความเศร้า นั้นเพราะเรื่องอะไร
คงจะง่าย..ที่จะกล่าวโทษเพียงความอ่อนไหว
แต่จะมีประโยชน์อันใด..
ในเมื่อไม่อาจหาที่ไป.. ให้กับสิ่งที่ไร้ที่มา
ความเศร้า ความเศร้า
เอาหัวใจเป็นเบ้า ก่อรูปขึ้นอย่างช้าๆ
จำหลักฝังรูปรอยลงในแววตา
ดังริบหรี่ของแสงเทียนเหว่ว้า ที่มองหาคนเข้าใจ
นาฬิกายังคงเดินในความเงียบ
หัวใจฉันปิดด้วยประตูบานเรียบ ที่ไร้ช่องกุญแจไข
ความเศร้าเจ้าเอย เจ้าลอยมาจากที่ใด
จะหยุดอยู่อีกนานไหม..
หรือจะพำนักพั
1410
3
0
หน้าส่วนตัว
