เฌอมาลย์
ยินคำพ้อต่อว่าข้าลืมถิ่น
หลงลืมกลิ่นกองฟางข้างเถียงเก่า
ไปบางกอกหมดปลื้มลืมแม้เงา
ลืมรักเราสิ้นเยื่อใยในวันวาน
ทิ้งบ้านทุ่งคุ้งนามาบางกอก
ทิ้งบ้านนอกบ้านนามาฝันหวาน
ลืมกลิ่นโคลนสาปควายหมายสำราญ
ทิ้งถิ่นฐานถิ่นเกิดกำเนิดตน
แต่ความจริงข้าช้ำแสนลำบาก
ข้าทุกข์ยากอัตคัดแสนขัดสน
ทุ่งนาข้าเหือดแห้งแล้งเหลือทน
เพราะยากจนจำต้องจากท้องนา
ภาระมีมากล้นท้นหนี้สิน
จำลาถิ่นฟ้าครามตามยถา
สู่ฟ้าใหม่เมืองกรุงทุ่งมารยา
เก็บเงินตราส่งบ้านต้องกร้านกรำ
แม้นลำบากแค่ไหนใจยังสู้
ความเป็นอยู่อดมื้อฤาอิ่มหนำ
งานหนักเอาเบาสู้รู้เก็บงำ
เพียงให้มีงานทำยอมจำทน
ในวันเหงาเศร้าจิตคิดถึงบ้าน
2568
24
0
หน้าส่วนตัว
