ผู้เฒ่า
ทุกคืนวันผันผ่านร้าวรานนัก
หัวใจรักว่างเปล่าไร้เจ้าของ
มิเคืองแค้นแน่นกมลขาดคนมอง
แม้นหม่นหมองคนชั่วรู้ตัวดี
ท่องเที่ยวไปวันวันพอผันผ่าน
รัตติกาลเยือนมาหมองราศี
หวังไออุ่นคนพะนอถ้าพอมี
สถานที่ของใครอภัยกัน
มิตั้งใจเสเพลซ่อนเล่ห์ร้าย
คิดทำลายหลอกคนกรรแสงศัลย์
แต่ความรักอย่ารอต่อสัมพันธ์
เพราะสิ้นฝันรักสราญเนิ่นนานมา
นี่คือฉันคงอยู่และรู้ผิด
อันมีจิตผ่องแผ้วสิเน่หา
กับกายเลอะโลกีย์ที่ร้างลา
ชลนารินอาบล้างคราบคาว
เลิกใฝ่ฝันสรรหาวิมานแก้ว
ผ่านเลยแล้วยากย้อนแม้นอนหนาว
คืนกำหนดปลดเปลื้องทุกเรื่องราว
ทุกครั้งคราวฝันชื่นคืนคืนพอ
เป็นดั่งนกในกรงหลงอาศัย
พอหลับไหลไม่จองเป็
3087
20
0
หน้าส่วนตัว
