สายฝนโรย...โปรยปรายจากเบื้องฟ้า คล้ายน้ำตา...เวหาหลั่งรดสิ้น แสนโศกเศร้า...รันทดจนหยดริน ฝากผืนดิน...กลืนกลบลบน้ำตา ม่านหมอกครึ้ม...ครืนครั่นคล้ายห่วงเพื่อน ยามฟ้า...เหมือนทุกข์เคล้าเศร้าหนักหนา เห็นฟ้าเจ็บ...เมฆย่อมหม่นลงทันตา หากแผ่นฟ้า...แจ่มใสได้คราคืน น้ำตาฟ้า...คือความหมายใจหมองเศร้า ผู้ขาดเขลา...เรี่ยวแรงล้าจนยากฝืน ฟ้าจึงหลั่ง...น้ำตารดจงหยัดยืน จิตได้ชื่น...น้ำจากฟ้ามาล้างใจ