Completely
เจ้าใบไม้ร่วงคว้าง
บนหนทางที่เปล่าฝัน
ในหัวใจที่เงียบงัน
ในภาพนั้นที่เดียวดาย
ลมหนาวสะบัดโบก
นภาโศกจนร้องไห้
ราวโลกนี้ ... วันสุดท้าย
ฝนเป็นสายสลายดิน
เดินลำพังกลางทุ่งกว้าง
ฉันอ้างว้างและสูญสิ้น
ความศรัทธาเจ้าผกผิน
ฉันละทิ้งอุดมการณ์
ละขลุ่ยมาถือดาบ
อวลกลิ่นสาบอันหอมหวาน
ยิ้มระรื่นกับวันวาน
เพียงขับขานเสียงชีวิต
จะก้าวไป ... ต้องก้าวไป
เพื่อไขว่คว้าอาญาสิทธิ์
ฉันจะผลาญเผาชีวิต
แลกมวลมิตรด้วยน้ำเงิน
ลืมแล้วเสียงเพื่อนเก่า
หลงในเงาคำสรรเสริญ
ความฝันวันหัดเดิน
ไม่เจริญไม่ต้องการ
เจ้าใบไม้เมื่อร่วงแห้ง
เหลือเพียงแสงแรงเถ้า
1207
3
0
หน้าส่วนตัว
