บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ คืนเดือนจ้าดาวจางที่กลางไพร
น้ำค้างใสแต่งแต้มแซมบุปผา
ยามลมหนาวพัดเอื่อยระเรื่อยมา
สุขอุรายามคนึงถึงเจ้าจันทร์
ค่ำคืนก่อนเดือนดับลาลับห้วง
ใจหนึ่งดวงดูหม่นปนโศกศัลย์
ร่ายกลอนพ้อพรรณนาว่าจาบัลย์
บทรำพันกลั่นจากใจคล้ายละเมอ
คืนนี้จันทร์ฉายฉานสู่ลานหล้า
เปรียบสัญญาให้ตระหนักว่ารักเสมอ
จะกี่คืนกี่วันที่ผันเจอ
คงไม่เก้อดั่งกระต่ายที่หมายตา
แม้นแสงนวลมิสว่างกระจ่างแจ้ง
มิอาจแข่งสุรีย์ที่เจิดจ้า
แต่ค่ำคืนยามไร้แสงแห่งทิวา
เจ้าจันทราก็งามเด่นเฉกเช่นกัน
แม้นจันทร์สูงเกินสอยมาห้อยคล้อง
จนยากปองคิดคว้ามาเคียงฝัน
จะอยู่ห่างเพียงใดใจผูกพัน
สัญญามั่นจะคงภักดิ์และรักเดือน๚ะ๛
1253
12
0
หน้าส่วนตัว
