ปริญญา อินทร์อุดม
วันที่แม่เอาหมาเข้ามาอยู่มันเรียนรู้มองเมียงเห่าเสียงขรมรู้ประจ๋อประแจ๋ให้แม่ชมจนต้องก้มลูบหัวเจ้าตัวดีแม่ฝากฝังสั่งสอนอย่างอ่อนหวาน"อยู่เฝ้าบ้านงานหมาเป็นหน้าที่เพียงรับเหมาเห่าหอนนอนอ้วนพีอยู่ที่นี่มีค่าเป็น หมายาม"แต่พอแม่ขยับกลับตามต้อยห้ามบ่อยบ่อยจนเบื่อเหลือจะห้ามถ้าเป็นคนแม่มีวิธีปรามแต่เจ้ายามหัวดื้อหรือจะฟังดุก็ทำหูหลุบหรุบตาต่ำพูดก็จำชั่วครู่ที่หูตั้งบ่นยิ่งเหมือนเพ้อพล่ามตามลำพังแม่จึงสั่งซื้อโซ่โตพอควรกติกาหน้าที่หนีไม่พ้นทั้งหมา-คนแบกหามไปตามส่วนคอของมันจึงต้องคล้องโซ่ตรวนแทนกระบวนอบรมบ่มบัญชาแม่ไม่มีเวลาฝึกหมารั้นจึงใช้โซ่ล่ามมันแก้ปัญหาการอบรมบ่มผูกลูกเรื่อยมาคือโซ่สายกติกาคล้อง
1387
4
2
หน้าส่วนตัว
