เพชรพรรณราย
วาสนาหมาวัดน้อยแค่คอยเห่า
ได้แต่เฝ้าเห่าดอกฟ้าแก้วตาหวาน
มิเอื้อมอาจมาตรประสงค์แม่นงคราญ
ยากจะหาญโน้มดอกฟ้ามาเชยชม
ความรู้สึกลึกจากใจเก็บไว้อยู่
เพราะว่ารู้ไม่ควรคู่ดูขื่นขม
ได้เพียงมองฟ้องแววตาหมาวัดตรม
ห้วงอารมณ์ขมขื่นกลืนน้ำตา
ยุติธรรมคำไม่จริงสิ่งในโลก
หมาวัดโศกโชคซะตาพาต่อว่า
ความทัดเทียนเปี่ยมเสมอเพียงมายา
แค่วาจาค่าเพียงถ้อยแค่ร้อยเรียง
เป็นหมาวัดมันขัดสนจนทางออก
ต้องจนตรอกให้ชอกช้ำกำเนิดเบี่ยง
เกิดเป็นหมาค่าที่รู้ไม่คู่เคียง
ได้แต่เพียงเปล่งเสียงแค้นแสนน้อยใจ
ดอกฟ้าเจ้าเฝ้าอยากสอยด้อยแรงนัก
มีแค่รักต้องหักห้ามความหวั่นไหว
ปล่อยเขาชมระทมร้องหมองอาลัย
เพราะว่า
3102
2
0
หน้าส่วนตัว
