แก้วประเสริฐ
* คนยากใยอัปลักษณ์ *
๐ ฝนพร่างพรมลมโชยโปรยเย็นชื่น
แสนสะอื้นยามคำนึงตรึงหวนหา
เพลิงแห่งรักเผาผลาญผ่านอุรา
หวานยุพาครั้งเก่าเคล้าทรวงใน
๐ ให้รำพึงนึกหวนยิ่งชวนคิด
มันพุ่งสถิตย์เร่าร้อนย้อนสดใส
หวานเคยเคล้าเฝ้าพรากใยจากไป
รู้หรือไหมว่าคนยากฝากคำนึง
๐ ตรึงความจนปนไว้ในอัปลักษณ์
สิ่งประจักษ์ความหล่อพอผ่านถึง
พรากชายไปหันหวนล้วนรำพึง
แสนชวนตลึงลาลับนับจากไกล
๐ แม้นยากไร้ไม่มีสิ่งที่หวัง
ประดุจดั่งฝนปรายไร้สดใส
ความชื่นฉ่ำลาลับกลับจากไป
ปล่อยดวงใจว้าวุ่นกรุ่นระอา
๐ ลาแล้วหรือคนงามแม่ทรามสวาสดิ์
แสนพิลาสตอกย้ำซ้ำเติมผวา
คนอัปลักษณ์น้ำใจไร้ราคา
คอยกลับมาดังเก่าเฝ้
หน้าส่วนตัว
1958
16
0
