ราชิกา
เจ้านกน้อย บินว่อน เที่ยวร่อนเร่
บินหักเห อ้างว้าง ทางไฉน
เจ้าไม่มี ที่พำนัก พักพิงใจ
เหตุอันใด จึงเที่ยวไป ในพารา
ค่ำที่ไหน นกน้อย นอนที่นั่น
รุ่งอีกวัน บินต่อ ไม่ท้อหนา
หยุดพำนัก พักกาย คลายวิญญา
ต่อชีวา ที่เหน็ดเหนื่อย อยู่เรื่อยไป
เปรียบชีวิต คนเรา เฝ้าสุขสันต์
หฤหรรษ์ กิเลสกลั้ว มัวหลงใหล
มายาฝัน ท่วมท้น ล้นดวงใจ
ดุจกองไฟ เผาผลาญ วิญญาณจม
ให้เวียนว่าย เวิ้งว้าง สังสารวัฎฎ์
มัวขานขับ เพลงชื่น อันขื่นขม
เสียงร่ำร้อง น้องพี่ ที่ระทม
ดังระงม ทุกแหล่งหล้า นภาลัย
เจ้านกน้อย บินว่อน หยุดร่อนเร่
บินหักเห กลับมา อย่าสงสัย
ละความหลง ปลง
6145
21
0
หน้าส่วนตัว
