ปริญญา อินทร์อุดม
นอนไม่หลับหงุดหงิดเพราะคิดถึงใครคนหนึ่งหนักหน่วงด้วยห่วงหาแม้ตาหลับกลับคล้ายเห็นสายตายังมองมายิ้มยิ้ม...ริมที่นอนความคิดถึงตรึงจิตคิดสงสัยยามเราอยู่ห่างไกล...ใครนอนก่อนหรือว่าเขายังเพียรนั่งเขียนกลอนเพื่อออดอ้อนวอนเว้าแม่สาวใดพยายามห้ามจิตมิคิดมากแต่ก็ยากจะห้ามความหวั่นไหวกังวลจังยังมิหลับบังคับไยนอนพลิกมาพลิกไป...ใจกังวลตาอยากหลับอย่างไรใจมิหลับพลิกกระส่ายกระสับกลับหลายหนจันทร์ในตาฟ้าในใจ...ไยมืดมนอาจจะต้องอดทนไปจนเช้าหยิบโทรศัพท์มาอ่านกลอนตอนตีสามกลอนมีนาม "สินไซ" ย้อนวัยเก่าอ่านจบจะนอนต่อก็เหมือนเมาพอลางลางเลาเลา .."เขาทำอะไร"เมื่อมิหลับก็เบื่อ...เหนือบังคับหยิบโทรศัพท์มานอนอ่านกลอนใหม่กลอน
1272
2
0
หน้าส่วนตัว
