ก้าวล่วงผ่านความจริงทุกสิ่งโศก โลกทั้งโลกหม่นไหม้ก็ใจฉัน ยึดติดไว้ทุกอย่างในวารวัน ที่ผ่านผันมิปล่อยให้ลอยไป ยึดติดมั่นในรักที่ไร้หวัง ทำพลังสูญสิ้นจนหวั่นไหว ปล่อยให้โลกผันผ่านทุกวันไป ไร้แรงใจต้านทานจะสู้ทน ปล่อยชีวิตนิ่งนิ่งมิวิ่งสู้ คนรอบข้างรับรู้จนหมองหม่น ทำอย่างไรฉุดพ้นจากวังวน มิปล่อยคนหนึ่งคนทนทุกข์ใจ จะฉุดเธอให้พ้นจากสิ่งทุกข์ และจะปลุกใจเธออย่างไรได้ ถ้าใจเธอมิปลดทุกข์ทิ้งไป แต่ยึดไว้สุดขั้วจนตัวตาย