ทะเลใจ
เหมือนความคิดมันวนอยู่กับเรื่องเดิมเดิมไม่ได้ไปไหนไกล
จนทำให้เหนื่อยหัวใจในวันและเวลาแบบนี้
เก็บกักน้ำตาที่เอ่อล้นไม่ให้ใครเห็นว่าเราทุกข์ด้วยการยิ้มให้ด้วยยินดี
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำให้สิ่งต่างต่างที่เจอมันมีอะไรดีขึ้นสักอย่าง
บนทางที่ก้าวเดินไปทุกลมหายใจเข้าออก
มันเหมือนบ่งบอกให้เราไม่มีช่องที่เว้นว่าง
วนเวียนอยู่กับเรื่องที่ไม่รู้จะทำอะไรให้บนหนทาง
มันเจือจางกับความทุกข์ทุกอย่างที่ต้องเจอะเจอ
จะมีบ้างไหมทางออกที่ทำให้ใจสบายขึ้น
โดยที่ไม่ต้องฝืนทำเป็นมีความสุขอยู่เสมอ
แล้วจะมีสักกี่คนที่ทำตรงกับคำพูดว่าห่วงใยยามน้ำตาเออ
แล้วมีให้กับสิ่งที่เจอที่เรียกว่ารักฉันจ