นักสืบ ไร้อันดับ
ก็เป็นแค่ชายชราที่ท่าน้ำ
ทุกเย็นย่ำนั่งนิ่งไม่ติงไหว
สายตาเหม่อมองอย่างไม่ตั้งใจ
สู่น้ำไหลเอื่อยผ่านม่านนที
ชีวิตที่เกิดมากว่าจะถึง
วันที่ซึ่งนั่งดูอยู่อย่างนี้
วันที่ทอดถอนใจใกล้วารี
วันที่สีท้องฟ้าพามืดมน
จากร่างกายแข็งแรงแกร่งดังผา
จากดวงหน้าสดใสไร้รอยย่น
จากเนื้อหนังเต่งตึงที่พึงยล
สู่ร่างคนชราที่ล้าใจ
ผ่านเวลามากหลายทำลายร่าง
ทุกข์สุขต่างขวางมีดเหมือนกรีดไว้
ฝากรอยแผลร้าวลึกรู้สึกใน
ผ่านร่างกายสู่หทัยวัยชรา
เคยมีรักมีฝันในวันก่อน
เคยออดอ้อนวลีคนดีจ๋า
เคยอยู่ร่วมดวงใจใต้ชายคา
คราบน้ำตารอยยิ้มเคยพิมม์ใจ
มาบัดนี้มีสายน้ำที่เป็นเพื่อน
ลมหนาวเยือนเยือกเย็นจนเ
3095
17
0
หน้าส่วนตัว
