plaing_piu
เพ็ญหวนคืนนวลพร่างนภางค์ภพ
เมฆเลื่อนหลบเดือนเพริศดึกเจิดจ้า
ผสานเสียงเพียงผิวเพลงปลิวมา
ไฉนหาโหยอารมณ์บ่มคำนึง
ดาวเดือนเหมือนเสพทิพย์ระยิบแสง
ไยคนไม่แสวงธรรมแหล่งพึ่ง
จมชีวิตผิดหวังยังรัดรึง
เก็บเจ็บถึงวันใดใจจำนน
แล้งลมแห้งผ่าวผ่านราวป่า
พรรณพฤกษาผละใบรอไอฝน
สรรพสิ่งสงัด...จัดวางตน
ธรรมชาติสะอาด..คนรนอะไร
อ่อนแข็งแรงรา..ธรรมชาติ
สมดุลชีวิตมิอาจคาดการณ์ได้
ดัดแปลงตนค้น..เห็น..ความเป็นไป
ประจักษ์นัยสัจจธรรมดำเนิน
รักชังหยั่งใจไม่อาจเห็น
คนซ่อนเร้นเห็นต่างยิ่งห่างเหิน
นับประสาปรากฏการณ์เผชิญ
เจ็บ...ไม่เมินกระไร..ไกลชีวิต
๑๑๑๑๑
หน้าส่วนตัว
1791
5
0
