การัณยภาส
ยินสำเนียง เสียงร้องครืน บนผืนฟ้า
ลั่นลงมา พาฤทัย ให้ถวิล
สู่ปลายทาง ถึงคนหนึ่ง ซึ้งดวงจินต์
จนด่าวดิ้น เกือบแดดับ ลับชีพไป
หยาดพิรุณ กรุ่นกลิ่นโชย โปรยปรายร่วง
เหมือนความห่วง คำนึงคิด รินรดไหล
หยดน้ำตา พาเอ่อล้น ถึงคนไกล
แม้ใจใกล้ แต่กายห่าง ช่างตรอมตรม
หรือเทวา บนฟ้าโน้น มาโปรดแล้ว
ให้คลาดแคล้ว จากอาราม ความขื่นขม
หลุดจากบ่วง ความห่วงหา เล่ห์อารมณ์
ที่เคยล้ม ได้ลุกยืน ฝืนเดินไป
แม้มีรัก จักต้องพลาด จนบาดเจ็บ
เพียงแต่เก็บ เป็นความรู้ ดูเลื่อมใส
คอยศึกษา ตำราคน ผ่านพ้นไป
เริ่มต้นใหม่ ด้วยใจแข็ง แกร่งขึ้นมา
คิดให้รู้ ดูให้เห็น เป็นเช่นนี้
สวรรค์มี ที่สื่อรัก มากนักหนา
1437
15
0
หน้าส่วนตัว
