ฉันขอโทษ ที่ทำให้เธอโกรธเพราะหวั่นไหว ผิดที่เผลอพลาดพลั้งเกินยั้งใจ เพียงอารมณ์พาไปไม่ระวัง ความเฉยชา เห็นแววตาว่างเปล่าราวถูกฝัง สะกดกลั้นฉันไว้ในภวังค์ เหมือนการสั่งให้พรากจากคุ้นเคย แต่นี้ไป จะมีใครเสสรวลชวนเอื้อนเอ่ย จากยั่วเย้าให้แย้มแถมเปรียบเปรย คงเหลือความเฉยเมยทีมอบมา จากวันนั้น คนที่ฉันฝันใฝ่ใจหวนหา จนวันนี้ลี้หลบการพบพา เพียงเพราะว่าฉันนี้เผลอมีใจ ขอแค่ความเป็นเพื่อน กลับมาเหมือนเมื่อก่อนจะได้ไหม ลืมความรักลบร้างให้จางไป ฉันขอใช้ สิทธิ ที่ควรเป็น
1811
4
0
หน้าส่วนตัว
