พิกุลทอง
สุริยัน พลันลับ จับท้องฟ้า
มวลดารา ขยับกาย ขึ้นร่ายแสง
วะวิบไหว แสงด้อย ค่อยหมดแรง
บังอาจแข่ง แสงจันทร์ อันมั่นคง
ก็เหมือนผม ที่ล้ม ไม่เป็นท่า
อาจหาญกล้า ลองรัก ปักใจหลง
หวังรักมั่น ทั่วเขต เจตจำนง
จึงล้มลง ทั้งยืน ฝืนรักลา
นั่งคนเดียว เปลี่ยวเหงา เศร้าจับจิต
นั่งหวนคิด รักเก่า เศร้าหนักหนา
นั่งร้องไห้ แก่รักเก่า เศร้าอุรา
สมน้ำหน้า แก่ตัว ชั่วช้าจริง
มัวร้องไห้ อยู่ไย ทำไมเล่า
มัวจ่อมจม ความเศร้า แก่ผู้หญิง
กูเห็นแล้ว สมเพช ทุเรศจริง
เห็นมึงนิ่ง กูละเหี่ย เพลียใจเลย
เสียงไอ้ติ๊ก แว่วมา ทางด้านหลัง
มันมานั่ง กับผม หน้าตาเฉย
ลืมเสียเถิด แค่ผู้หญิง ไม่รักเลย
ทำยังกับ ไ
1374
7
0
หน้าส่วนตัว
