สุภาษิต คือคำที่พร่ำสอน
ให้สังวรเอาไว้จะไม่ผิด
สอนให้ทำ สอนให้เว้น อยู่เป็นนิจ
ใช้ความจริงของชีวิตลิขิตมา
เช่น น้ำมาปลากินมด น้ำลดมดกินปลา
เข้าเถื่อนอย่าลืมพร้า วาจาจริงย่อมไม่ตาย
นอนสูงให้นอนคว่ำ นอนต่ำให้นอนหงาย
น้ำร้อนปลาเป็น น้ำเย็นปลาตาย ผิจะหมายหมายจงแท้
คำพังเพยคือคำพร่ำหยิบยก
เอื้อนสาธกประกอบเรื่องเบื้องต้นแฉ
ตีความให้เข้ากับเรื่องเกี่ยวเนื่องแท้
ใช้พูดแต่ไม่หวัง สั่งสอนใคร
เช่น เข็นคร