ทรายกะทะเล
ทุกต่ำตืนกลืนกล้ำกันเงียบกลิบ
แสงระยิบระยับไม่หลับฝัน
ยืนสงบนั่งสงัดเดียวดายพลัน
เหงามันผันให้เลื่อน ลอยตามเดือน
หลับกันหมดสลดหดหู่โอ้ใจหนอ
เสียงกรนกรอให้สว่างไม่มีเหมือน
กรนเสียงดังลั่นประสานเสียงคอยเตือน
ให้มีลมเฉื่อยเฉื่อยเป็นเพื่อนทุกค่ำคืน
อยู่อยู่ก็มีน้ำตาไหลพรากหน้า
ไม่มียาอะไรรักษาความขมขื่น
เงียบสงัดตัดอาวรณ์ถอนกล้ำกลืน
เขามีอื่นทิ้งเราตามลำพัง
ทนทุกอย่างเหมือนสะพายให้เขาข้าม
เจ็บไม่จำขำเหมือนควายแล้วถอยหลัง
พอเดินถึง ฝั่งสำเร้๗ตัดเราเดินตามลำพัง
ไม่หันหลังเหลียวแลโอ้แชเชือน
ร่อนี้ไปในเดียว ที่เพื่อนรัก
โอ้สันัข แสนซื่อสัตย์ ไม่กัดหลัง
ไม่ทิ่มแทงแกร่งแย่งให้เ
847
2
0
หน้าส่วนตัว
