กุ้งหนามแดง
เรื่องการบ้านจนตรอกก็ลอกอยู่
ลับตาครูตอนเช้าก่อนเข้าแถว
คัดเฉพาะคนเก่งเล็งมีแวว
พอมีงานส่งแล้วค่อยโล่งใจ
ต้องแก้ผ้าเอาหน้ารอดทำปอดสั่น
กลัวคุณครูรู้ทันสุดหวั่นไหว
ครั้นตรวจถึงเล่มแล้วโดนเรียกไป
ใครลอกใครบอกมาอย่าเงียบงัน
เพื่อนคนนั้นเกรงใจได้แต่นิ่ง
ไม่ท้วงติงบุ่มบ่ามคำถามนั่น
ต่างก้มหน้ารับผิดปกปิดกัน
เกรงผิดนั้นตกต้องเพื่อนของเรา
สงสารเพื่อนร่ำร่ำได้สำนึก
และรู้สึกอับอายหลายอย่างเข้า
ไร้ปัญญาทำเองเก่งแต่เกลา
ยืมจมูกของเขามาหายใจ
สารภาพความผิดเมื่อคิดตก
ยกภูเขาจากอกเมื่อคิดใหม่
จะไม่ลอกอีกแล้วต่อนี้ไป
ควรถามไถ่เรียนรู้กอบกู้ตน
บทเรียนนั้นสอนใจไม่รู้ผ่าน
กระทำการ