เหมือนสังคีต หวีดร้อง ก้องกำสรวล เสียงคร่ำครวญ มิอาจปลง ด้วยสงสัย หัทยา โฉมเฉลา เจ้าทรามวัย จะเต้นสั่น หวั่นไหม เมื่อได้ยิน หากสดับ คำจำนรร รำพันว่า โศกโศกา เป็นเงา เฝ้าถวิล ในอุรา ชลนา เป็นอาจิณ ปราโมทย์ผิน พักตรา ลาจากนาง ดั่งเวหา ลางเลือน ไร้เดือนแต้ม คืนข้างแรม เมื่อยล กมลหมาง เรืองรองแสง จันทรกลา นภาภางค์ ยังสว่าง เพียงพิศ ด้วยจิตใจ แม้เจ็บช้ำ กล้ำกลืน กี่หมื่นหน วันฟ้าหม่น เมฆบังบด ความสดใส โสมส่องแสง อร่าม งามเมื่อใด สุราลัย ในฝัน พลันเป็นจริง
912
7
0
หน้าส่วนตัว
