ปริญญา อินทร์อุดม
ไม่ว่าหลับหรือตื่นฝืนมิได้ทั้งหัวใจในสมองกับสองหูเหมือนยินเสียงบรรเลงเพลงพรั่งพรูโดยมิรู้หยุดหย่อนวรรคตอนเลยเพราะเจ้าจักจั่นนั้นแสนรู้ฉันทำหูทวนลมข่มเฉยเฉยที่จริงเงี่ยหูฟังดังเคยเคยจึงลงเอยที่ฉันนั้นต้องทนเมื่อก่อนนี้บรรเลงเพลงกล่อมฉันด้วยผูกพันกันมาหลายหน้าฝนคุ้นกันแบบร่วมหัวรู้ตัวตนแต่พอ "คนงี่เง่า" เขาเข้ามาจักจั่นบรรเลงแต่เพลงล้อเช่นเพลง " รอ คิดถึง คนึงหา "แต่ละวันมันพล่ามสามเวลาจนเพลงมาฝังกมลจนกลมกลืน"ทำไมร้องซ้ำซากอยากรู้นักเมื่อไหร่จักบรรเลงด้วยเพลงอื่น"จักจั่นชุมพรย้อนถามคืน"นี่เธอตื่น แล้วหรือ หือ ว่าไง "นั่นซีนะ หรือว่าฉันยังฝันอยู่เพลงในหูจึงวนเวียนมิเปลี่ยนใหม่ถ้าหากฉันยังวน