ท่องเมฆา
สุริยันเคลื่อนคลาจะลาแล้ว
พรายเพริศแพร้วสุริย์แสงแดงฉายฉาน
ณ ปัจฉิมริมขอบรั้วรัตติกาล
บอกวันวารย่อมแปรผันอันวางวาย
หมู่เมฆามามืดครึ้มไม่ลืมโศก
ลมวิโยคโบกโบยมาน่าใจหาย
บรรยากาศยิ่งอับเฉาเศร้าเมามาย
บอกความร้ายของภัยโศกโรคหัวใจ
หยดน้ำใจไหลรินถิ่นความโศก
สะท้านโลกสะเทือนจิตคิดหวั่นไหว
ฟ้าเคยฟ้า..สีทอง...ผ่องอำไพ
โศกไปใย ทุกข์-สุข-โศก โลกธรรม
พลันสำรวมดวงจิตคิดเพียงหนึ่ง
ส่งใจซึ้งตรึงใจให้ไม่ถลำ
เคยพากเพียรร่ำเรียนรสบทพระธรรม
ใช้โน้มนำคลายโศกเศร้าเขลาใจตัว
สุริยาที่ลาลับเจียนดับแสง
ความร้อนแรงโบกมือลาฟ้าสลัว
แสงพระธรรมส่องนำใจหายมืดมัว
คลายมัวซัวแสงส่องใจใฝ่ความดี
ฟ