นักเขียนเกรียนสามด้าน
เหล่ามนุษย์ทั้งหลายชายและหญิง
ลองติติงถึงสิ่งไหนที่ใฝ่หา
ครั้นสำเร็จเสร็จสมสวยด้วยปรีชา
... ก็ยืดหน้าอวดตนให้คนชม
แต่หากพลาดพลั้งไปในวันหนึ่ง
ไร้ที่พึ่งไร้ผู้คนทนขื่นขม
จะมีใครเห็นใจเราเฝ้าตรอมตรม
... จะเป็นปมในชีวิตลิขิตเอง
มีเชือกผูกอยู่บนขื่อคือทางออก
ผู้จนตรอกชอกช้ำซ้ำข่มเหง
หวังโลกหน้าพาเราไปไม่กลัวเกรง
... มีเสียงเพลงแห่งความตายหมายไปฟัง
คิดให้ดีชีวิตนี้สิ้นแล้วหรือ ?
หนึ่งสมองสองมือคือความหวัง
ทุกสิ่งไซร้ในชีวิต .. "อนิจจัง"
... อย่าให้พังเพราะอารมณ์ตรมใจตน
ลมหายใจเข้าออกยังมีอยู่
กัดฟันสู้เพราะรู้ดีต้องฝึกฝน
แค่ความหวังพังทลายมิวายชนม์
... จงอดทนเฝ้าคิดไว้