การัณยภาส
ยินเสียงก้องร้องเห่เวลาบ่าย
ฉันเคลื่อนย้ายสายตาดูผนัง
เข็มสั้นชี้เลขหนึ่งจึงโห่ดัง
แล้วลงนั่งใต้ฝานาฬิกา
เอื้อมมือหยิบนิทานอ่านหนังสือ
แต่ตาปรือง่วงเหงาหาวนอนหนา
พลันบางสิ่งดิ่งตรงร่วงลงมา
จากท้องฟ้าสู่ดินพื้นหินทราย
กามเทพตัวน้อยลอยจากพื้น
ลุกขึ้นยืนงามเลิศดูเฉิดฉาย
สะท้อนแสงสีสันพรรณราย
แล้วเยื้องกรายเหาะเหินเดินตรงมา
เขาบอกกล่าวเล่าเรื่องเมืองสวรรค์
พร้อมชวนฉันลดเลี้ยวเที่ยวเวหา
เราลอยล่องท่องผ่านกาลเวลา
ลัดเลาะฟ้าฟากโน้นโผนทะยาน
เมื่อถึงถิ่นดินแดนอันไกลโพ้น
เรากระโจนโหนห้อยลอยลงฐาน
มีภูเขาสายน้ำในลำธาร
เห็นดอกไม้เบ่งบานตระการใจ
เขาล้มลุกซุกซนบนสายรุ้ง
แล้วพ
2568
3
0
หน้าส่วนตัว
