กันนาเทวี
เกิดเป็นคนจนยากลำบากแสน
ความขาดแคลนอับปัญญาพาทุกข์เข็ญ
ขาดเสื้อผ้าอาหารทานเช้าเย็น
แสนลำเค็ญยากไร้ใครเหลียวแล
โอ้อนาถชีวิตจิตเศร้าหมอง
ชะตาต้องตกอับยับรอยแผล
พ่อแม่ทิ้งถูกเขาเฝ้ารังแก
เดียวดายแดจำหนีพรากจากบ้านลา
ไม่มีเงินไม่มีงานบ้านอาศัย
หิวจนไส้แสบร้องท้องกิ่วหนา
มองทางใดไร้คนเขาเมตตา
ถือกะลาขอทานซมซานไป
ไอ้ยาจกออกไปไกลไกลหน่อย
ตาละห้อยท่านเจ้าขาอย่าผลักไส
สงสารเถิดหิวโหยเช่นใครใคร
โปรดอย่าไล่เลยหนอขอเถอะคน
เด็กเร่ร่อนนอนไหนไม่เป็นที่
ขอเพียงมีหลังคาให้หลบฝน
หนาวเหน็บร้อนเพียงใดใจต้องทน
สู้ผจญโลกกว้างอย่างเอกา
กินเพื่ออยู่สู้เพื่ออยากลำบากแสน
ช่างแร้นแค้นเ