Prayad
มาสิมา...ผีเสื้อฉันเนื้ออ่อนมาโฉบร่อนฉันไปให้ไกลลับแล้วฉีกเนื้อเถือหนังกินยังตับให้ย่อยยับเสียก่อนจึงจรไกลฉันลุ่มหลงลายปีกดุจซีกเพชรงามดั่งเกล็ดมังกรอ่อนไสวกระพือพัดผ่านฟ้ามาไวๆมารับใจคนท้อรอวันตายลิ้มอยู่ไยไม้ดอกที่ออกช่อล้วนลวงล่อผีเสื้อนั้นเหลือหลายแท้รสขมอมซับแล้วกลับกลายพอออกลายรสหวานพาลไม่มีมาสิแม่ผีเสื้อฉันเหลืออดฉันจะปลดชีวังในครั้งนี้ด้วยฉันรักตัวเจ้าเท่าชีวีจะขอพลีสังเวยให้เชยชมแม่ผีเสื้อเนื้อนิ่มยามยิ้มแย้มจะอ้อมแอ้มอยู่ไยฤๅไม่สมเจ้านารีพี่บุรุษสุดนิยมเฉือนด้วยคมกริชรักให้หนักมือฉันสยบต่อหน้าผีฟ้าแล้วจะคลาดแคล้วอย่างไรฉันไม่ถือด้วยโฉมงามแห่งเจ้าสมเล่าลือกริชรักหรือปักซ้ำจึงหนำทรวง(ต
1301
2
0
หน้าส่วนตัว
