พี่ดอกแก้ว
ใบไม้งามถามกิ่งที่อิงก้าน
ว่าลำธารเกิดจากใครในแห่งหน
ใดจึงมีน้ำหลากและมากล้น
ไหลสู่ชนลุ่มราบนาบแนวไพร
กิ่งอิงก้านขานตอบมอบความรู้
ป่าคือผู้ชุบลำธารสานน้ำใส
ความชุ่มชื้นแปรร่างกลายเป็นไอ
ควบละอองกรองใหม่ให้ฝนโปรย
พรมสู่เขาราวเนินเขินโขดผา
กลายเป็นร่องธาราทับรอยโหย
ความแล้งร้อนอับเฉาคราวร่วงโรย
กลิ่นฝนโชยดับเชื้อไม่เหลือไฟ
น้ำพนาพาล่องคล่องราบลุ่ม
จากภูสูงสู่กลุ่มชนอาศัย
ไพรขจีรักษ์น้ำตามพงไกล
กั้นอุทกภัยไม่แปรปรวน
เมื่อมนุษย์สุดเขลาเข้าร้างป่า
เพื่อเงินตราทำลายไม้สงวน
สิ้นความชุ่มกลุ่มละอองจึงหมองรวน
ไม่อาจเคลื่อนขบวนเป็นพิรุณ
คราลมใหญ่ไล่หอบมอบ
963
14
0
หน้าส่วนตัว
