๏ เมื่อสำนึกแห่งใจไม่รอบคอบ จึงโกยกอบอัตตามาก่อสาน ยึดเหตุผล " ตัวกู " อยู่ชั่วนาน ช่างดักดานดึงดันอย่างมั่นใจ ปิดทวารมิรับสดับโสต ยิ่งพาลโกรธเกี้ยวกราดตวาดใส่ หากมีคนท้วงติงในสิ่งใด ยกเหตุผลตนใหญ่ว่าใครปวง หนอนผีเสื้อดักดานกับวารผัน กี่เพ็ญจันทร์แรมดับลับล่องล่วง จวบครบวัฏสลัดพรากจากคราบกลวง กางปีกงามรับดวงแห่งตาวัน เมื่อสำนึกแห่งใจไม่รอบคอบ เพียรเขียนกรอบอัตตามาสร้างสรรค์ อีกกี่นานสูรย์ลับดับเพ็ญจันทร์ จึงจักหันเห็นทางสว่างเดิน ๚ะ๛
1427
4
0
หน้าส่วนตัว
