บรรเจิด
เรืองระยิบทิพย์สรวงปวงทวยเทพ
ถิ่นตะเข็บขอบฟ้าเวหาหน
สุริยะอยู่เย็นยืนหยั่งทน
เหลียวเบื้องบนบ่บิ่นเหมือนดินดอน
สัจธรรมต่ำฟ้าดาราพร่าง
ทั่วทุกทางธารเขตขอดห่อนหอน
ฟ้าบนสูงสู่ไซร้ไม่เดือดร้อน
เทวดากรนนอนฟ้อนสราญ
น่าสมเพชเปรตคนต้องทนทุกข์
บ่มีสุขสมยากลำบากนาน
ดิ้นรนทนทุกข์ตรำทำงาน
เผื่อเจือจานผ่านท้องร้องโอดครวญ
เหลียวเบิ่งเทพเสพสุขสู่อิจฉา
แลข้าวปลาอาหารทานเต็มสวน
เปรตคนหรือมื้อหนึ่งพึงรัญจวน
หิวจนรวนป่วนไส้ไหลเป็นลม
ขอเทวดาอาหารเจือจานเปรต
แหกพระเนตรนำพาจะสุขสม
โปรยอาหารผ่านฟ้ามาตามลม
ให้เปรตชมชิมลิ้มรสโอชา
ตาจ้องฟ้าดาราอาหารเพริศ
ว่ารสเลิศล้ำปากยากจะหา
จ้องอยู่นาน
1868
2
0
หน้าส่วนตัว
