นายดอกไม้
พลิ้วพลิ้วแว่วสำเนียง...พร่ำเรียกหา
ซึ้งอุราไม่หาย...อกไหวหวั่น
กระซิบส่งถ้อยคำ...เธอรำพัน
โอ้สวรรค์อยู่ไหน...ไม่ไกลเกิน
หวานจริงหนอน้ำค้าง...ที่นางมอบ
เจ้าช่างปลอบออดอ้อน...ดูค้อนเขิน
อยู่กับน้องนานเนา...เสียงเว้าเชิญ
พี่ยังเพลินรสล้ำ...ถ้อยคำจา
เสนาะนักเสียงสั่ง...น้องนางเอ่ย
อยู่เป็นเขยบ้านนี้...นะพี่จ๋า
พร้อมส่งยิ้มแย้มอาย...บนใบหน้า
ทั้งสายตาพริ้มหวาน...ไร้วันจาง
หวั่นจริงหนอน้องเอย...พี่เปรยเจ้า
กลัวถึงเช้าต้องจาก...พลัดพรากห่าง
คล้ายเพียงเจ้าพูดเหมือน...ฝันเลือนราง
ด้วยพี่ยังต่ำต้อย...คงด้อยเกิน...
842
10
0
หน้าส่วนตัว
