ปลายตะวัน
รัตติกาล ผ่านผัน พลันมืดมิด
ดาวสถิตย์ ฟากฟ้า ครามัวหมอง
ดาริกา มากระพ้อ ดังต่อรอง
แลกเหงาครอง กับหวัง ดังตั้งใจ
ดวงพระจันทร์ นั้นคล้อย ลอยลิ่วลับ
นานชั่วกัป ชั่วกัลป์ มิพรั่นไหว
แต่ตัวข้า ระอาแสน แม้นห้ามใจ
เหงาฤทัย เหว่ว้า ผวาตรม
ยามพลัดพราก จากรัก ก็จักทุกข์
คงสิ้นสุข ชั่วกาล พานขื่นขม
รักมาเบือน เลือนจาก พรากภิรมย์
ให้ซานซม ระทมจิต นิจนิรันดร์
ต่อแต่นี้ สิ้นแล้ว สิ้นแววโศก
ลุ่มหล้าโลก มิหมายปอง ครองโศกศัลย์
เคยพลาดผิด จิตผวา พาจาบัลย์
เฉกเช่นนั้น จะมิหวน ทวนอีกครา
ชีวิตนี้ ที่เหลืออยู่ จะสู้ต่อ
แม้นว่าท้อ ไม่ถอย คอยฟันฝ่า
อุปสรรค อัประมาณ ผลาญชีวา
จะหาญกล้
1569
11
0
หน้าส่วนตัว
