ปริญญา อินทร์อุดม
ออกจากเมืองเรืองรามยามเช้าตรู่ขึ้นบนภูสู่พงไพรใจไห้หาเธอไปอยู่ดอยใดในพนาจะฟันฝ่าไปค้นหาจนเจอตะลอนตะลอนไปกลางไพรเขียวแม้ป่าเปลี่ยวเธออยู่ในใจเสมอเยือนแผ่นดินถิ่นชาวเขาเผ่ามูเซอคิดถึงเธอไปหลงคอยอยู่ดอยใดช่อสาละตระการบานน่าหลงถ่ายรูปส่งลอยผ่านม่านฟ้าใสแม้ม่านฟ้าป่าเขากั้นเราไกลแต่หัวใจดื้อจังยังชิดกันสู้บุกป่าฝ่าดงค้นพงกว้างแม้หนามเหนี่ยวเกี่ยวร่างคนช่างฝันแต่ยังก้าวเข้าไปกลางไพรวันเพราะเชื่อมั่นอยู่เสมอว่าเธอคอยทิ้งเธอไว้นานนักหนาในป่าเปลี่ยวเกรงห่อเหี่ยวเปลี่ยวเปล่าและเหงาหงอยจะนั่งถามกับดินถวิลรอยทั้งจะเฝ้าเศร้าสร้อยและน้อยใจเพื่อให้ความสัมพันธ์นั้นคงที่พึ่งวิธีส่งผ่านสื่อสารใหม่ส่งคิดถึงซึ่งพ